vóór de operatie kan vaak gewoon wanneer jij je er goed bij voelt, en ná de operatie pas wanneer jij je weer sterk genoeg voelt.
Er zijn keuzes die je niet “even” maakt. Een borstverkleining is er zo één. Niet omdat je twijfelt of je het wel mag willen, maar omdat het diep raakt aan wie je bent, hoe je jezelf ziet, en wat je jarenlang hebt gedragen. Letterlijk en figuurlijk.
Toen Deveney bij mij kwam voor een shoot, was dat niet “gewoon een shoot”. Ze kwam bij mij voor een boudoirshoot, vlak vóór haar borstverkleining. Niet omdat ze haar borsten “niet mooi” vond. Integendeel. Ze kon echt blij zijn met haar lijf. Maar de pijn was er al zó lang dat het bijna normaal werd. En precies daar zit het gevaar: als iets lang genoeg duurt, ga je denken dat het bij je hoort.
Ze wilde al langer een boudoirshoot. Maar ja, drie kinderen. Dan zet je jezelf snel op een laag pitje. Door de operatie is het versneld. Tijd om twee momenten vast te leggen die allebei belangrijk zijn: hoe het wás, en hoe het nu voelt. Lees hier haar verhaal.
Haar eerste gedachte toen ze besloot voor een borstverkleining te gaan was nuchter én hoopvol tegelijk: “Spannend, maar wel lichamelijk beter. Hopelijk minder pijn. En nu ik nog jong ben, genoeg profijt ervan.” Het is zo’n zin die je pas zegt als je jezelf toestemming geeft. Niet later, niet ooit, nee nu.
En ook mooi: ze zei niet dat grote borsten haar “stoorden”. Ze vond ze niet per se vervelend. Ze zei juist: “Ik vind grote borsten hebben niet erg.” Na drie zwangerschappen was het logisch dat haar lijf veranderd was. “Ja, het is gaan hangen en het is zwaarder geworden. Maar dat is ook helemaal goed.”
Dus waarom dan toch? Omdat “helemaal goed” en “ik heb al 15 tot 20 jaar pijn” niet tegelijk hoeven te bestaan.
Deveney kreeg al vroeg grote borsten. Op de basisschool voelde ze vooral schaamte. In groep 7/8 al cup D. Ze liep vaak naar voren, om het te verbergen. En als je dat jaren doet, dan wordt het je houding. Je lijf onthoudt het.
Later werd ze ouder en kwam er rust. Een mooie cup 75E. Ze was er trots op, maar “niet mee te koop”. Dat vind ik zo’n krachtige nuance. Trots zijn betekent niet dat je wilt dat iedereen er iets van vindt.
Na de zwangerschappen bleef ze blij met haar borsten. Maar de pijn bleef óók. Jarenlang. Hoofdpijn, nek, schouders, rug. En dan gebeurt er iets geks: je gaat ermee door. Je bent gewend geraakt aan “een beetje pijn”. Alleen… het is niet een beetje.
“Ik wil mijn lichaam terug en daarom moeten ze kleiner.”
Niet kleiner om kleiner. Kleiner omdat het onderdeel is van terugkrijgen wat je al die tijd hebt gedragen.Ze hoopt dat haar pijn echt minder wordt: hoofdpijn, nek, schouders, rug. Ze weet dat haar houding training nodig heeft. Dat zegt ze ook eerlijk: ze staat al van kleins af aan scheef, en rechtop staan kan ze niet zomaar. Dus ze weet: een operatie is geen toverstaf. Het is een onderdeel van de puzzel.
Tuurlijk was er spanning.. “Zou ik spijt krijgen van de maat? Zou het wel staan, kleinere borsten, als je altijd grotere hebt gehad?” Dat zijn eerlijke vragen. Je lijf is je thuis. Als je dat huis gaat verbouwen, wil je weten of het nog voelt als jij. Maar Deveney praatte zichzelf steeds terug naar de kern: 'ik wil mijn lichaam terug'
Haar omgeving reageerde eigenlijk heel steunend. Iedereen die haar al jaren kent, kent ook haar pijn. Dus ze snapten het. Maar ook de toevallige, positieve verhalen van andere vrouwen hebben haar keuze makkelijker gemaakt.
Haar man moest wennen. Hij ging ermee om en maakte grapjes. In het begin is dat soms lastig, omdat je al kwetsbaar bent. Maar later konden ze erover praten en veranderde de toon. Voor beide, ze kon zijn grapjes beter plaatsen en ze konden er samen om lachen. Dat is een belangrijk detail, het laat zien dat dit ook iets is dat je samen moet leren. En dat je partner soms óók even moet landen.
Op de foto’s zag Deveney dingen terug die haar verbaasden. Haar platte buik, het zelfverzekerde dat ze uitstraalde. En vooral: de lol. “Die was echt terug te zien.”
En dit is zo typisch: als vrouw kun je naar anderen kijken en denken: wat ben jij mooi. Maar als het om jezelf gaat, word je ineens streng. Zij omschreef het precies zoals zoveel vrouwen het voelen: “Als vrouw zijn we altijd kritisch op onszelf.”
“De hele wereld kan tegen je zeggen dat je mooi bent en goed zoals je bent. Maar als je er zelf niet in gelooft, dan is dat lastig. Door deze fotoshoot ben ik gaan beseffen dat ik echt goed genoeg ben.”
Dat is het. Een boudoirshoot is niet magisch omdat je lingerie aantrekt. Het is magisch omdat je jezelf ziet op een andere manier.
Ze koos niet één foto. Ze vond de hele shoot prachtig. Ze was blij dat we ook beelden maakten die voor haar belangrijk waren: in een bh, in een setje en ook gewoon zoals haar borsten waren. “Trots op hoe het was en hoe ik ben” en die zin alleen al is een blog waard.
Ze wilde vastleggen hoe ze was, om “voor altijd” terug te kunnen kijken. En nu wil ze ook vastleggen hoe het er na een tijdje uitziet, omdat dat ook niet eeuwig hetzelfde blijft.
Dat is volwassen zelfliefde. Niet het perfecte plaatje nastreven, maar je eigen verhaal serieus nemen. En als ik haar vraag wat ze straks tegen zichzelf wil voelen, bij het zien van die nieuwe foto’s? Dan zegt ze: “Hetzelfde gevoel als bij de eerste shoot, met een nog grotere glimlach.”
Ik hoop dat ze die glimlach voelt tot achter haar oren. Echt.
Wil jij ook een boudoirshoot rondom een grote verandering in je lijf? Voor een operatie, na een operatie of gewoon omdat je voelt dat het tijd is? Stuur me een bericht. Dan kijken we samen wat bij jou past. Rustig, veilig en met regie. Altijd.
Liefs Aman
PS, lees vooral ook de veelgestelde vragen die hieronder staan en mocht je zelf nog vragen hebben, ik ben er voor je!
vóór de operatie kan vaak gewoon wanneer jij je er goed bij voelt, en ná de operatie pas wanneer jij je weer sterk genoeg voelt.
Alleen als jij dat wilt. Je kunt littekens juist bewust laten zien, of we werken met lingerie/poses/licht zodat het subtieler of bedekter is.
Goede vraag, en echt eentje die vaak terugkomt. Bespreek vooraf wat jij fijn vindt. Sommige vrouwen willen alles puur laten, anderen willen juist een beetje verzachten. Het belangrijkste is: jij bepaalt.
Alleen als jij dat wil. Ik zeg altijd: ik doe een dans als het mag, maar ik vind het al werelds dat je er bent. Dus als jij ze privé wilt houden, kan dat natuurlijk gewoon.
Ja, dat kán, zeker als de ingreep niet jouw keuze was. En eerlijk: dat is ook precies waarom we het rustig aanpakken. Je hoeft niet “sterk” binnen te komen of meteen alles te kunnen. Soms is het juist confronterend omdat je lijf veranderd is, en je hoofd nog achterloopt. Daarom gaan we stap voor stap. We beginnen laagdrempelig, met setjes waar jij je veilig in voelt en ik check continu bij je in. Jij bepaalt wat je laat zien en wat niet. En als je halverwege denkt: vandaag is dit genoeg, dan is dat ook genoeg. Het doel is niet “spannend”. Het doel is dat jij jezelf terugziet op een manier die zacht is.
Altijd. Dit is letterlijk mijn werk: jou begeleiden zodat jij niet hoeft te bedenken wat je met je armen, benen of gezicht moet doen. Ik geef je kleine, simpele aanwijzingen (dus niet: “poseer maar”), ik laat zien, ik stuur bij en ik zorg dat jij kunt ademen tussendoor. Je hoeft niet lenig te zijn, niet fotogeniek te zijn en al helemaal niet te weten hoe je “sexy” moet kijken. Jij komt zoals je bent, ik pak de regie. En meestal is het na vijf minuten al: oh… dit valt eigenlijk mee. En dan wordt het leuk.
